CYFROPOL

język polski przed maturą

KSIĄŻKI OTWIERAJĄ W MAGICZNY SPOSÓB PRZESZŁOŚĆ I PRZYSZŁOŚĆ, SĄ PO STRONIE ŻYCIA, NAWET JEŚLI OPISUJĄ ŚMIERĆ. OTWIERAJĄ OCZY KU PRAWDZIE, CHOCIAŻ BARDZO INTENSYWNIE PRZYGLĄDAJĄ SIĘ KŁAMSTWU.  A SŁOWA - TO WODA ŻYCIA, W KTÓREJ JESTEŚMY ZANURZENI I Z KTÓREJ PIJEMY - CIĄGLE NIENASYCENI.

                                                                            

Przed maturą!

JĘZYK POLSKI

Pomysły na lekcje ...

JĘZYK POLSKI

Testy, sprawdziany, ...

JĘZYK POLSKI

Stwórz swoją www

Maciej Kazimierz Sarbiewski jako teoretyk literatury

Wiersze - interpretacje

DLA UCZNIÓW

DLA NAUCZYCIELI

Wiersze - interpretacje

 

 

 

     Maciej Kazimierz Sarbiewski jako poeta łaciński epoki baroku

   i jednocześnie uznany teoretyk literatury - zyskał światową sławę

    

     W XVII wieku dzieła teoretycznoliterackie były dostępne jedynie w formie rękopisów, które krążyły wśród studentów.

     Traktat De perfecta poesi (O poezji doskonałej) ujrzał światło dzienne w wersji łacińskiej i polskiej w roku 1954 (tłum. Marian Plezia). W tekście tym Sarbiewski snuje rozważania na temat eposu, zaczynając od Homera (Iliada, Odyseja) i Wergiliusza (Eneida). W tym ostatnim przypadku podjął się Sarbiewski interpretacji eposu Wergiliusza jako tekstu symbolicznego traktującego wędrówkę Eneasza jako symbol duchowej drogi człowieka.

 

Nowatorskie ujęcie koncepcji poety

 

     Teoretycy literatury późniejszych epok uznali tę koncepcję za barokową zapowiedź romantyzmu. Sarbiewski szuka analogii między poetą a Bogiem, wskazując na proces kreacji jako wspólny dla obu sił akt twórczy, powołujący do istnienia byty.

 

O oksymoronie i paradoksie

 

     W eseju O poincie i dowcipie (De acuto et arguto, esej zamieszczony w tomie rozpraw Wykłady poetyki, wyd. 1958, tłum. Stanisław Skimina) określił Sarbiewski oksymoron i paradoks jak "concors discordia", czyli "zgodną niezgodność", którą osiągnąć mogą poeci dzięki niezwykłym własnościom języka poetcykiego.

 

tj. przykład jedności treści i formy, zarazem poznawczej, zaskakującej mocy języka poetyckiego. Esej ten stanowi teoretyczne zaplecze estetyki barokowego konceptyzmu. Wreszcie obszerne dzieło Dii gentium (Bogowie pogan) (wyd. 1972, ed. dwujęzyczna, tłum. Krystyna Stawecka) stanowi swoisty słownik znaczeń symbolicznych, wysnuty z mitologii antycznej, a rozwijany też w kontekście symboliki chrześcijańskiej. Jest to znamienna dla jezuitów próba syntezy kulturowej

     

Biografia

Biografia