CYFROPOL

język polski przed maturą

KSIĄŻKI OTWIERAJĄ W MAGICZNY SPOSÓB PRZESZŁOŚĆ I PRZYSZŁOŚĆ, SĄ PO STRONIE ŻYCIA, NAWET JEŚLI OPISUJĄ ŚMIERĆ. OTWIERAJĄ OCZY KU PRAWDZIE, CHOCIAŻ BARDZO INTENSYWNIE PRZYGLĄDAJĄ SIĘ KŁAMSTWU.  A SŁOWA - TO WODA ŻYCIA, W KTÓREJ JESTEŚMY ZANURZENI I Z KTÓREJ PIJEMY - CIĄGLE NIENASYCENI.

                                                                                                                                                                                                          

Kontakt:

polonista@cyfropol.eu

Polityka prywatności

Adam Mickiewicz,  [Nad wodą wielką i czystą] (liryki lozańskie)

Nad wodą wielką i czystą

Stały rzędami opoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła twarze ich czarne;

 

Nad wodą wielką i czystą

Przebiegły czarne obłoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła kształty ich marne;

 

Nad wodą wielką i czystą

Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła światło, głos zniknął.

 

A woda, jak dawniej czysta,

Stoi wielka i przejrzysta.

 

Tę wodę widzę dokoła

I wszystko wiernie odbijam,

I dumne opoki czoła,

I błyskawice - pomijam.

 

Skałom trzeba stać i grozić,

Obłokom deszcze przewozić,

Błyskawicom grzmieć i ginąć,

Mnie płynąć, płynąć i płynąć -

 

Struktura liryku lozańskiego [Nad wodą wielką i czystą ...] Adama Mickiewicza

 

     Już na pierwszy rzut oka widać, jak ciekawie zaprojektował Mickiewicz budowę wiersza i co udało mu się w ten sposób osiągnąć. Czwarta strofa - dwuwers - jest osią konstrukcyjną, sugerującą w sposób graficzno-symboliczny taflę jeziora. I tak jak odbicie otoczenia w wodzie jest wizualnie mniejsze od rzeczywistych rozmiarów elementów otoczenia, tak w wierszu nad dwuwersem mamy trzy strofy, a pod - tylko dwie.

 

Symbolika

 

     Podstawowym symbolem w utworze jest woda: żywioł pierwotny, element stały i niezmienny, esencja życia. To wszystko wokół, a więc skały ("opoki"), chmury, burza (i błyski) - to elementy zmienne, wydarzenia dziejowe (chmury, burze i błyskawice). W niektórych interpretacjach pojawia się koncepcja, że skały są w wierszu symbolem wielkich postaci historycznych. Być może taka teza dałaby się obronić.