CYFROPOL

język polski przed maturą

KSIĄŻKI OTWIERAJĄ W MAGICZNY SPOSÓB PRZESZŁOŚĆ I PRZYSZŁOŚĆ, SĄ PO STRONIE ŻYCIA, NAWET JEŚLI OPISUJĄ ŚMIERĆ. OTWIERAJĄ OCZY KU PRAWDZIE, CHOCIAŻ BARDZO INTENSYWNIE PRZYGLĄDAJĄ SIĘ KŁAMSTWU.  A SŁOWA - TO WODA ŻYCIA, W KTÓREJ JESTEŚMY ZANURZENI I Z KTÓREJ PIJEMY - CIĄGLE NIENASYCENI.

                                                                                                                                                                                                          

Kontakt:

polonista@cyfropol.eu

Polityka prywatności

TADEUSZ BOROWSKI - ŻYCIE I TWÓRCZOŚĆ

Pożegnanie z Marią

DLA UCZNIÓW

DLA NAUCZYCIELI

Pożegnanie z Marią

Biografia autora

Biografia autora

 

Tadeusz Borowski:

- urodzony w 1922 r., wychowany w wolnej, niepodległej Polsce,

- należy do pokolenia nazwanego „pokoleniem Kolumbów”,

- aresztowany w lutym 1943 r., uwięziony na Pawiaku, skąd trafił do obozu w Oświęcimiu (nr obozowy 119198),

- pracował przez kilka miesięcy na Budach i na Harmenzach,

- zachorował i trafił do szpitala, tam pracował jako sanitariusz,

- w pobliżu, również w obozie, przebywała jego narzeczona, Maria Rundo zwana Tuśką,

- porzucił pracę sanitariusza, wstąpił do komanda obozowych lekarzy, aby móc się z nią widywać,

- w sierpniu 1944 r. został wysłany do obozu Dautmergen pod Stuttgartem, a następnie do Dachau, gdzie przebywał do kwietnia 1945 r., czyli do chwili wyzwolenia obozu,

- następnie osadzono go w obozie przesiedleńców w Monachium,

- do Warszawy wrócił w czerwcu 1946 r.,

- ocalał, przeżył obóz i wojnę, ale prawdopodobnie jego samobójcza śmierć w 1951 roku była tragiczną konsekwencją przeżyć obozowych.

 

Twórczość Borowskiego:

- początkowo tworzy poezję (również w obozie);

- w latach 40. powstają jego pierwsze utwory prozatorskie; opowiadania pisze od końca 1945 r., kończy w 1946, a w 1948 zostają wydane; od początku wzbudzają one wiele kontrowersji;

- w dużej mierze odwoływały się do doświadczenia obozów koncentracyjnych,

- Borowski obnażał w nich utratę człowieczeństwa na rzecz przetrwania i zabezpieczenia od głodu,

- autor utożsamia swojego bohatera z samym sobą – nosi on to samo imię i pełni podobne funkcje obozowe;

- to upodobnienie do siebie i jednoczesne upodlenie bohatera ma na celu swoiste biczowanie samego siebie;

- Borowski – tak jak inni, którzy przeżyli – czuł się winny temu, że jemu się udało, podczas kiedy tak wielu innych zginęło.